نگاهم کن !

نگاهی دیگرگون به دنیای سیاست https://t.me/negaahamkon

«دردسرهای دیدار: رسم سوغات بردن»
ساعت ۱٠:٤٢ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٢٩ شهریور ۱۳٩۱  کلمات کلیدی: متن

 

یکی از دوستانم چند هفته پیش می‌گفت که دو سه سالی است خانواده‌اش را که در ایران هستند، ندیده و دلش خیلی برای آن‌ها تنگ شده. پرسیدم که چرا به دیدن‌شان نمی‌روی؟

فکر می‌کنید دلیل اصلی‌اش چه بود؟ مشکل سیاسی برای بازگشت به ایران؟ مخالفت همسرش؟ مشکلات شغلی؟ نامناسب بودن شرایط فرزندانش؟ ناتوانی در خرید بلیط؟… خیر. مشکل ایشان این بود که باید برای همه اعضای خانواده شامل پدر و مادر، خواهران و برادران و فرزندان آن‌ها، سوغاتی می‌خرید. آن هم نه سوغاتی‌های معمولی چون همه مشکل‌پسند و اهل استفاده از برندهای آن‌چنانی بودند!

اول به نظرم حرفش خنده‌دار آمد اما کمی که صحبت کردیم فهمیدم واقعن این هم برای خودش مشکلی است. خانواده‌اش عادت داشتند حتا اگر در نبودِ او سفری می‌کردند برایش سوغات بیاورند و حالا این بنده خدا مجبور بود تلافی کند. هزینه تهیه سوغاتی‌ها، چندین برابر هزینه بلیط و خرج‌های معمول سفر بود و او هر طور حساب می‌کرد نه می‌توانست این هزینه را بپردازد، نه شرمنده‌گی را تحمل کند!

در نتیجه دو سه سال بود که به خانه پدری نمی‌رفت و ترجیح می‌داد آن‌ها اگر امکان و فرصتی دارند به دیدنش بیایند.

این رسوم دست و پاگیر در میان ما ایرانیان کم نیست. رسومی که گرچه به ظاهر شیرین هستند اما گاهی شیرینی‌های زندگی را به کام ما تلخ می‌کنند یا اصلن نمی‌گذارند به بخش شیرین برسیم!

این رسوم همه جای زندگی ما را گرفته‌اند. از پیش‌نیازهای مراسم ازدواج گرفته تا بچه‌دار شدن و سربازی رفتن و ختنه کردن و سفر کردن و خلاصه هر بخشی، رسوم ویژه خودش را دارد.

اما در مورد سفر، رسمی که کمی دست و پاگیر است، همین داستان سوغاتی است. همه ما از گرفتن سوغات و هدیه خوشحال می‌شویم، اما چرا به این رسم می گوییم دست و پاگیر؟

برای شخصی که به منظور تحصیل به خارج از کشور سفر کرده، این مسئله، یک مشکل به حساب نمی‌آید، چرا که اصولن کسی از یک دانشجو، انتظار سوغات و هدیه ندارد. اما در مورد کسانی که برای زندگی طولانی مدت به خارج از کشور می‌روند یا مسافرانی که برای تفریح سفر می‌کنند، لزوم مهیا کردن سوغاتی می‌تواند به یک مشکل بدل شود.

این مشکل هم برای خانواده‌ها و هم برای شخص مهاجر وجود دارد.